How to be a Person

Μου αρέσει να γλείφω τα δάχτυλα μου κάθε φορά μετά το φαγητό. Άπαξ και πέσει σταγόνα από φαΐ στα χέρια μου πρέπει οπωσδήποτε, αφού τελειώσω φυσικά το γεύμα, να βρεθεί στο πάνω μέρος της γλώσσας μου. Κάθε δάχτυλο που προσβλήθηκε από την πεντανόστιμη μόλυνση του γεύματος μου. Ίσως επειδή δε θέλω τίποτε να πάει χαμένο. Ίσως πάλι επειδή θεωρώ ότι έτσι βάζω ένα τέλος στο γεύμα μου. Κάθε φορά που αναγκάζομαι κοινωνικά να μην το κάνω νιώθω μια μικρή ταραχή. Πολύ μικρή. Σα να μην ολοκληρώθηκε κάτι. Σα να ήθελα να πάρω μεγάλη ανάσα αλλά πήρα μικρή. Οπότε όταν με κάλεσε στο σπίτι να γνωρίσω τους γονείς του ήμουν προετοιμασμένη ότι θα νιώσω πάλι αυτό το συναίσθημα. Αλλά δεν με πείραζε, το έχω συνηθίσει. Δεν καταπιέζομαι και τόσο πολύ πια αν δε γλείψω τα δάχτυλα μου, σιγά. Χαζή δεν είμαι όχι. Μια μικρή συνήθεια είναι που τη βάζω να κοιμάται πού και πού σε άλλο δωματιο, δεν της αλλάζω και σπίτι. Μπήκα στο σπίτι. Χαμόγελο και φως. Όμορφος συνδυασμός. Το εκτίμησα επειδή ήξερα ότι το σπίτι δεν ...