Μου αρέσει να γλείφω τα δάχτυλα μου κάθε φορά μετά το φαγητό. Άπαξ και πέσει σταγόνα από φαΐ στα χέρια μου πρέπει οπωσδήποτε, αφού τελειώσω φυσικά το γεύμα, να βρεθεί στο πάνω μέρος της γλώσσας μου. Κάθε δάχτυλο που προσβλήθηκε από την πεντανόστιμη μόλυνση του γεύματος μου. Ίσως επειδή δε θέλω τίποτε να πάει χαμένο. Ίσως πάλι επειδή θεωρώ ότι έτσι βάζω ένα τέλος στο γεύμα μου. Κάθε φορά που αναγκάζομαι κοινωνικά να μην το κάνω νιώθω μια μικρή ταραχή. Πολύ μικρή. Σα να μην ολοκληρώθηκε κάτι. Σα να ήθελα να πάρω μεγάλη ανάσα αλλά πήρα μικρή. Οπότε όταν με κάλεσε στο σπίτι να γνωρίσω τους γονείς του ήμουν προετοιμασμένη ότι θα νιώσω πάλι αυτό το συναίσθημα. Αλλά δεν με πείραζε, το έχω συνηθίσει. Δεν καταπιέζομαι και τόσο πολύ πια αν δε γλείψω τα δάχτυλα μου, σιγά. Χαζή δεν είμαι όχι. Μια μικρή συνήθεια είναι που τη βάζω να κοιμάται πού και πού σε άλλο δωματιο, δεν της αλλάζω και σπίτι. Μπήκα στο σπίτι. Χαμόγελο και φως. Όμορφος συνδυασμός. Το εκτίμησα επειδή ήξερα ότι το σπίτι δεν ...
Posts
ΚΩΛΟΣ
Χρόνια και ζαμάνια κάναμε αγαπητοί αναγνώστες. Ε, ξέρετε, λίγο το Πάσχα, λίγο η Θεσσαλονίκη, λίγο η Μυτιλήνη, λίγο το Πανεπιστήμιο, λίγο τα καινούρια βιβλιαράκια και κωλαράκια, με κράτησαν ιδιαίτερα απασχολημένη. Η αλήθεια είναι πως κάθε περίοδος της ζωής μου-συνήθως ανά 15νθήμερο- έχει έναν τίτλο(ή έτσι νομίζω εγώ γιατί είμαι εγωκεντρική και υπέροχη). Αυτή τη φορά, ο τελευταίος μήνας αποφάσισε να έχει τον τίτλο του «Πολλά και διάφορα: από παραλίες μέχρι αγγούρια και φουσκάλες στα πόδια», όποτε δεν ήξερα τι να πρωτογράψω. Τώρα το βρήκα όμως. Φανταστείτε σκηνικό τώρα. Είμαι που λέτε έξω από το Bar Code της Μυτιλήνης (για τους Σαλονικιούς, απ'έξω από ένα μαγαζάκι σε ένα δρόμο με πλακόστρωτο που θυμίζει Άνω Πόλη, για τους υπόλοιπους δεν ξέρω πώς να το περιγράψω οπότε πάμε παρακάτω) και παίζει στη διαπασών λατινοαμερικάνικη μουσική, μουσική wannabe 30’ s , 60’ s , και γενικότερα ό,τι έχει να κάνει με «κουνάω-χέρια-πόδια-σαν-το-μαλάκα-και-νομίζω-ότι-είμαι-καλ...
Κηδεία
ΠΡΟΣΟΧΗ! Ακολουθεί άρθρο φανερά κλεμμένο από το πιλοφάιτς Δε βρίσκω καμιά καλή εισαγωγή οπότε απλά θα ρωτήσω γι’ ακόμη μια φορά ..Άκυρο, το βρήκα, θα το πάρω γενικά πάλι: Αν ήμουν γιατρός: Πώς συνεχίζεις όταν σου κόβουν ένα κομμάτι; Πόδι, χέρι; Αν ήμουν φιλόλογος: Πώς συνεχίζεις μετά από μια τελεία μιας παραγράφου; Αν ήμουν ιστορικός: Πώς την πάλεψε ο Παρθενώνας χωρίς την Καρυάτιδά του; Εντάξει το κόβω, αλλά, ρε, πώς συνεχίζεις όταν σταματήσεις να είσαι κώλος και βρακί με κάποιον μετά από 13 χρόνια; Ή όταν χωρίζεις μετά από 3; Τι κάνεις; Εφόσον έχουν πέραση(και δεν ακούμπηση) τα γκομενικά, γκομενικά ιτ ιζ. 1 ο Στάδιο: Είναι εκείνο που προσπαθείς να ξαναφτιάξεις τη σχέση σου με τον άλλο, αλλά βλέπεις ότι δεεεννν, χωρίς να έχουν τόσο σημασία οι λόγοι, γιατί ο καθένας από μας θεωρεί εξίσου σημαντικό και το ότι στο μεσοδιάστημα του «τα ξαναφτιάχνουμε» η άλλη πήδηξε μέχρι και την ταστιέρα μιας κιθάρας αλλά και το ότι ο άλλος της σκότωσε τη μάνα. 2 ο...
Απλα Μαθηματικα
Εμφανίζομαι σε αυτό τον κόσμο σαν ένα πλασματάκι 2,5 κιλών που μοιάζει περισσότερο με το Γκόλουμ παρά με άνθρωπο, και κλαίω και οδύρομαι, χτυπιέμαι γιατί με βγάλανε από μια βολική κατάσταση που ό,τι ήθελα το είχα και στ' αρχίδια μου όλα, δεν είχα νιώσει ποτέ μου ούτε καν πείνα. Αγάπη, ναι, ένιωθα, χαμογελούσα, ψιλοανησυχούσα όταν ο κάτοχός μου ήταν στρεσαρισμένος με λογαριασμούς της ΔΕΗ, αλλά γυρνούσα πλευρό και κοιμόμουν σαν πούστης . Α λλά ξεφεύγω. Ρε σεις, το θέμα είναι ότι από τα πέντε μου συνειδητοποίησα ότι έχω θέματα. Από τη μέρα που γεννήθηκα είχα. Και εγώ και εσύ και η μάνα μου. Και νεύρα. Πολλά νεύρα ρε γαμώ την τρέλα μου, ειδικά όταν μου λέγανε ότι δεν μπορώ να φάω σοκολάτα ή ότι έχασα στο σπάσιμο των αυγών το Πάσχα(και τότε είπα από μέσα μου: έτσι είστε ρε, μουνιά της λάσπης; Τώρα θα δείτε. Και πήγα και έσπασα όλα τα αυγά στην αυγουλιέρα. Αφού δε νίκησα εγώ, δε θα νικήσει κανείς #τρουστόρι) γινόταν της Πόπης. Τέλος πάντων, δε θυμάμαι κάποια περ...