Κηδεία

ΠΡΟΣΟΧΗ! Ακολουθεί άρθρο φανερά κλεμμένο από το πιλοφάιτς

Δε βρίσκω καμιά καλή εισαγωγή οπότε απλά θα ρωτήσω γι’ ακόμη μια φορά
..Άκυρο, το βρήκα, θα το πάρω γενικά πάλι:

Αν ήμουν γιατρός: Πώς συνεχίζεις όταν σου κόβουν ένα κομμάτι; Πόδι, χέρι;

Αν ήμουν φιλόλογος: Πώς συνεχίζεις μετά από μια τελεία μιας παραγράφου;

Αν ήμουν ιστορικός: Πώς την πάλεψε ο Παρθενώνας χωρίς την Καρυάτιδά του;

Εντάξει το κόβω, αλλά, ρε, πώς συνεχίζεις όταν σταματήσεις να είσαι κώλος και βρακί με κάποιον μετά από 13 χρόνια; Ή όταν χωρίζεις μετά από 3; Τι κάνεις;

Εφόσον έχουν πέραση(και δεν ακούμπηση) τα γκομενικά, γκομενικά ιτ ιζ.

1^ο Στάδιο: Είναι εκείνο που προσπαθείς να ξαναφτιάξεις τη σχέση σου με τον άλλο, αλλά βλέπεις ότι δεεεννν, χωρίς να έχουν τόσο σημασία οι λόγοι, γιατί ο καθένας από μας θεωρεί εξίσου σημαντικό και το ότι στο μεσοδιάστημα του «τα ξαναφτιάχνουμε» η άλλη πήδηξε μέχρι και την ταστιέρα μιας κιθάρας αλλά και το ότι ο άλλος της σκότωσε τη μάνα. 2^ο Στάδιο,της άρνησης, και καλά «έλα τώρα, δε γίνεται μετά από τόσα χρόνια ανελέητου έρωτα και από τις δυο μεριές να με χωρίζει για να εξερευνήσει τις επιλογές του, I mean που θα βρει καλύτερα, άσε που είμαι σίγουρη ότι κάνει λάθος(ή μήπως δεν κάνει;;; Ποιον κοροϊδεύω, εκείνη που του την έπεφτε είναι 2.500 φορές καλύτερη από μένα και εγώ δεν ήμουν ο προορισμός της ζωής του αλλά απλά μια στάση, μπουχουχου)».

Φτάνει, σιχάθηκα να γράφω μαλακίες, το πιάσατε. 3^ο Στάδιο, και αγαπημένο: «Γιατί» : Γιατί να με χωρίσει, γιατί αφού μου είχε πει σε εκείνη τη φάση που είχε πανσέληνο και έβρεχε βατράχια ότι θα είμαστε μαζί και εγώ θα είμαι αυτή που θα τον χωρίσει γιατί μου είπε ότι θα βρω αλλού καλύτερα, γιατί, γιατί, γιατιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιί. Το στάδιο αυτό, συνοδεύεται με θυμό(α, τον πούστη τον άντρα, τον ψεύτη, τα καλύτερά μου χρόνια χαράμισα! –Μα τα’χατε 3 μήνες –ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΣΥ!), ανασφάλεια τύπου « ΞΕΣ ΚΑΤΙ ΡΕ;;; ΝΑ ΔΩ ΠΟΙΑ ΘΑ ΤΟΝ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΕΞ ΠΑΡΑΓΕΙ ΜΕΘΑΝΙΟ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΟΖΟΝΤΟΣ ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ, Ο ΚΛΑΝΙΑΡΗΣ», υπερηφάνεια «Μου αξίζει κάτι μακρύτερο», συνειδητοποίηση ότι όλα τα παραπάνω είναι μαλακίες και rewind στο «ΜΑ ΠΟΙΟΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΩ, ΜΟΥ ΛΕΙΠΟΥΝ ΟΙ ΜΟΣΧΟΜΥΡΙΣΤΕΣ ΚΛΑΝΙΤΣΕΣ ΤΟΥ», και περνάμε κυρίες και κύριοι, στο 4^ο στάδιο της συνειδητοποίησης: τελειώσαμε κι ας λέει ό,τι θέλει ο Ρέμος, το τραίνο έφυγε και δεν ξαναγυρνά. Συνοδεύεται από πατάτες τηγανιτές και το dessert του «δε θα βρω πουθενά καλύτερα, θα μείνω για πάντα μόνος, πρέπει να το πάρω απόφαση».

Ουφ, κάτσε να πάρω ανάσα φίλε αναγνώστη(λωλ), κουράστηκα να μιλάω γι’αυτά, πρώτη και τελευταία φορά τα πιάνω, μπλιαχ.

Και αφού περνάς τα νιάτα σου σε αυτό το στάδιο που μοιάζει πρώτη ώρα Δευτέρας στο Λύκειο, όλο και κάποια θα σου την πέσει, όλο και κάποια μαλακία θα κάνεις με αυτή, θα δεις ότι αρέσεις ρε γαμώ την τρέλα μου, θα έχεις όμως και πισωγυρίσματα «γιατί σαν τη δική της κωλάρα πουθενά»(ψέμααα) και μετά από όλα αυτά τα σοδομαζοχιστικά, φτάνεις στο 5^ο γαμώ-στάδιο: Κηδεία. Βεβαίως. Κηδεία: Δεν μπορώ να συνεχίζω να χαραμίζω έτσι την πολύτιμη ζωή μου, οπότε: Ενθάδε κείται αυτός που μπουχουχου τον ήξερα και άλλαξε, εκείνη η φίλη που μια ζωή με κρατούσε όποτε έπεφτα και τώρα κρατάει το καναρίνι του πρώην μου. Ό,τι και να ‘ταν ήταν όμορφο αλλά δεν είναι πια. Και δε θα σας πω ψέματα. Δυο περιπτώσεις υπάρχουν: Η μία είναι ο άλλος να ήταν όντως κάτι περαστικό και η άλλη είναι ότι στην πραγματικότητα τίποτε δεν «τελείωσε», η τελεία ήταν κόμμα, και κάπως κάπου θα ξαναβρεθείτε. Και στις δυο περιπτώσεις για κάποιον καλό λόγο διακόπηκε η συνεργασία σας, έστω προσωρινά. Και για όσους από μας βασανιζόμαστε με τη σκέψη του και αν συγκαταλεγόταν στη 2^η περίπτωση, πρέπει ταυτόχρονα να αναρωτηθούμε ότι ακόμη και έτσι να ‘ναι, πόσο καιρό είμαι διατεθειμένος να ξοδέψω αναπολώντας το παρελθόν;

Έχουμε μάθει από κάθε ταινία, από Μπάρμπι μέχρι και Inception, από ιστορίες που ακούμε από τον καθένα, πως πρέπει να πονάμε σα να μας μαστιγώνει η Catwoman(γκκκάβλα) για κάτι. Εδώ, οι Πυξ – Λαξ πονούσαν πιο πολύ από σένα φίλε, αυτοί εφηύραν το «ό,τι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο». Αυτό που δεν έχουμε μάθει όμως, είναι ότι η ζωή είναι καλύτερη από ταινία. Και εννοείται ότι θα κλάψεις και όλα τα σχετικά και πως δεν πρέπει να τα παρατήσεις με την πρώτη, ούτε πέμπτη, δυσκολία. Αλλά πρέπει να θυμάσαι ότι κάποια πράγματα είναι ανώτερα από σένα, όπως ακριβώς είναι και το να ταξιδέψεις μέχρι το φεγγάρι σήμερα. Χωρίς υπερβολές ρε, μερικές φορές πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη σε αυτό το ανώτερο. Να το πω πιο τσίζι; Στην ανώτερη δύναμη που έκανε όλα αυτά τα τυχαία γεγονότα να συμβούν και σας ένωσαν εσένα με εκείνη την κοπέλα, πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη ότι θα σας ξαναενώσει. Και όπως ακριβώς δεν καθόσουν να την περιμένεις μια ζωή κλαψομουνιάζοντας μέχρι εκείνη την πολυπόθητη μέρα, έτσι πρέπει να συνεχίζεις να περνάς όμορφα και να ελπίζεις. Τότε και μόνο τότε θα έχεις αποτέλεσμα, τότε μπορώ να στο εγγυηθώ ότι κάτι όμορφο θα σου ξανασυμβεί και θα είναι καλύτερο από το προηγούμενο.

Παρ’ το αλλιώς. Πες ότι για να γίνει αυτό το «μαζί», πρέπει πρώτα να έχω προετοιμάσει το δικό μου κομμάτι. Να εξελιχθώ εγώ, να με αγαπήσω, να ωριμάσω εκεί που θέλω και τα ρέστα. Κανένας δε θέλει να είσαι δυστυχισμένος, πόσο μάλλον εκείνος ο άνθρωπος που μοιράστηκες τόσα. Και σου αξίζει να μην είσαι.

Μπερδεύτηκε κανείς; Μήπως θύμωσε; Είπα κάτι που το είχες στουμπώσει κάτω- κάτω, μαζί με τα υπόλοιπα άπλυτα; Είναι απλά η άποψή μου. Η οποία μπορεί να αλλάξει.

Till δε next time.

(Και αν νομίζεις ότι λέω χαζομαρίτσες και στην πραγματικότητα είμαι σπόνσορας του πίλοου, δίπλα από τον τίτλο έχει τρεις γραμμούλες, τη μια κάτω από την άλλη. Πάτα τες και θα σου βγάλει τη φόρμα επικοινωνίας.)