ΚΩΛΟΣ

Χρόνια και ζαμάνια κάναμε αγαπητοί αναγνώστες.
Ε, ξέρετε, λίγο το Πάσχα, λίγο η Θεσσαλονίκη, λίγο η Μυτιλήνη, λίγο το Πανεπιστήμιο, λίγο τα καινούρια βιβλιαράκια και κωλαράκια, με κράτησαν ιδιαίτερα απασχολημένη. Η αλήθεια είναι πως κάθε περίοδος της ζωής μου-συνήθως ανά 15νθήμερο- έχει έναν τίτλο(ή έτσι νομίζω εγώ γιατί είμαι εγωκεντρική και υπέροχη). Αυτή τη φορά, ο τελευταίος μήνας αποφάσισε να έχει τον τίτλο του «Πολλά και διάφορα: από παραλίες μέχρι αγγούρια και φουσκάλες στα πόδια», όποτε δεν ήξερα τι να πρωτογράψω. Τώρα το βρήκα όμως.

 

Φανταστείτε σκηνικό τώρα. Είμαι που λέτε έξω από το Bar Code της Μυτιλήνης (για τους Σαλονικιούς, απ'έξω από ένα μαγαζάκι σε ένα δρόμο με πλακόστρωτο που θυμίζει Άνω Πόλη, για τους υπόλοιπους δεν ξέρω πώς να το περιγράψω οπότε πάμε παρακάτω) και παίζει στη διαπασών λατινοαμερικάνικη μουσική, μουσική wannabe 30’s, 60’s, και γενικότερα ό,τι έχει να κάνει με «κουνάω-χέρια-πόδια-σαν-το-μαλάκα-και-νομίζω-ότι-είμαι-καλύτερη-από-τη-Σακίρα». Ε, δε θέλω και πολύ εγώ, ξεκινάω να χορεύω απ'έξω, σαν το τζαμπατζή που στις συναυλίες έχει σκαρφαλώσει πάνω σε ένα δέντρο με τη μπύρα και το τσιγαράκι του στο στόμα και τραγουδάει σα να μην υπάρχει αύριο. Χορεύει μαζί μου και το Χριστινάκι, γιατί οι φίλες στο αν σε ακολουθούν όταν σου ‘ρθει η παπαριά φαίνονται, και για αρκετή ώρα δε μας παίρνει χαμπάρι κανένας, ούτε αρσενικό κουνούπι δεν πέρασε από το στενάκι. Σιγά- σιγά το κοινό ξεκίνησε να έρχεται, υπήρξαν χειροκροτήματα, πέταγμα λουλουδιών, ντοματών και τα συναφή (κάποιοι, κιόλας, το ψιλοκούνησαν στο ρυθμό μαζί μας). Και, φυσικά, δεν μας έλειψε το ξεφτυλέ πέσιμο τύπου «ωραία το κουνάς μάνα μου», «καυλίτσες» ή και το να 'ρθούνε μια παρέα 5 τύπων και να σταματήσουν σε μια γωνίτσα και να μας κρυφοκοιτάνε σαν τη γριά στο παράθυρο του σπιτιού της στο χωριό μου που μυρίστηκε φρέσκο αίμα και σου λέει κάτσε να δω τι κάμνουν οι παστρικιές εκεί χάμω και να το πω μετά στη κυρά-Λένη και να θάψουμε 47 μέτρα κάτω από το χώμα και αυτές και την ανεπρόκοπη(και κοντή) νύφη της, που τον τύλιξε τον καημένο το γιόκα της και του παίρνει και τρώει έτοιμα και θα τον αρρωστήσει καμιά μέρα και θα τρέχουμε. Πέρα από την πλάκα, σου λέει ελεύθερα πνεύματα είμαστε, εσείς δεν αποφασίσατε να χορέψετε έξω από το μαγαζί; Ε, εμείς θα κάτσουμε να πάρουμε μάτι μήπως και φυσήξει κάνας αέρας και σηκωθεί καμιά φουστίτσα ή πάει πάνω-κάτω κάνα βυζάκι. Γιατί εσείς φταίτε, πουτανάκια, μας προκαλείτε επειδή έχετε κόκκινο κραγιόν. Α, και θα είμαστε με ανοιχτό το στόμα και θα λέμε μονίμως «Πω, πω..» και θα σας στοχεύουμε με το πουλί μας γιατί αυτό έχουμε κουκλίτσα μου, τι είμαι, κάνα αγγελάκι με γυμνό το κωλαράκι που ‘χει άφθονα τα βέλη και με λένε Έρωτα για να σου πετάω βελάκια;

Παίρνουμε την τσάντα στον ώμο φανερά ξενερωμένες και την κάνουμε. Δεν προλαβαίνουμε να ξεκινήσουμε να περπατάμε, έρχονται δυο ακόμη άντρακλες με ύφος και βαρβατίλα σα να σηκώνουν ίσα με 120 κιλά αρχίδια πρωί και βράδυ  μετά το φαγητό, μας πλησιάζουν και λένε ένα «μουνάρες». Πιο κάτω, άλλος ένας ανοίγει ορθάνοιχτα τα μάτια κοιτάει μια στα βυζιά, μια στον κώλο. Λέμε, πάμε σπίτι, άσιχτιρ πια, μια βόλτα είπαμε να πάμε και νιώθουμε σα να παίζουμε στο Big Brother (και γαμώ το σόι μου να πεις ότι βγήκαμε ολόγυμνες, πάει στο καλό, θα το δεχτώ αλλά εδώ το Χριστινάκι φορούσε μια και γαμώ τις φορεματάρες, μέχρι το γόνατο όμως) και τσουπ αντιλαμβανόμαστε ότι εδώ και 10 λεπτά μας ακολουθούν δύο τύποι και σε λίγο θα βγαίναμε από τον πολιτισμό και θα μπαίναμε σε στενάκια ό,τι πρέπει για να μας τον πιάσουνε άνετα, χωρίς κανένα δισταγμό. Χωρίς να χάσουμε χρόνο, τους δείχνουμε ότι το καταλάβαμε με το ότι ξεκινήσαμε να περπατάμε πίσω από κει που ‘ρθαμε και εκείνοι σταμάτησαν μες τη μέση του δρόμου και το παίξανε αδιάφοροι, σφυρίζανε κιόλας.

Και το καλύτερο; Μας πλησιάζει ένας τύπος «Sorry, girls, do you speak English?» τα παίζουμε εμείς, δεύτε λάβετε φως τελευταίον ασπασμόν, λέμε να ξεκινήσουμε να περπατάμε πιο γρήγορα και δεν υπήρχε κανένας εκεί γύρω, και αυτός ο καημένος το κατάλαβε οπότε λέει ένα «No, no, I just wanted to say that these two were following you and I just think that you can go back to the center or I can drive you home, if you want» (Όχι, όχι, απλά ήθελα να πω ότι αυτοί οι δύο σας ακολουθούσαν και νομίζω ότι θα ήταν καλό να πάτε πίσω στο κέντρο ή να σας πάω μέχρι το σπίτι, αν θέλετε). Τον ευχαριστήσαμε, του είπαμε ότι το καταλάβαμε και συνεχίσαμε το δρόμο μας. Έπρεπε που λέτε, να ξαναγυρίσουμε πίσω και να πάμε από άλλο δρόμο σπίτι. Και στον άλλο δρόμο, βλέπουμε και δυο αστυνομικούς μέσα στο αμαξάκι τους να τσεκάρουνε κωλαράκια. Και τι τους λες αυτούς; «Ναι, γεια σας, συγνώμη, δυο τύποι μας ακολουθούσαν και φοβόμαστε λιγάκι μήπως μας τον ακουμπήσουνε, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, και εσείς Τραμπ ψηφίσατε, ε;»(βλ. εξαιρετικό μότο ζωής: «Grab them by the pussy!»). Μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι, μας ματιάξανε τον κώλο, να μην τα πολυλογώ, με τόσο μάτι φοβάμαι ότι μου μπήκε προς τα μέσα.

Ιν άδερ νιουζ, έγινε ένα παρτάκι κοινωνικής ενίσχυσης προσφύγων πρόσφατα στη Μυτιλάιν. Στην κεντρική πλατειούλα, μπροστά από το μνημείο της Σαπφούς, όλοι οι «όμορφοι άνθρωποι», όπως οι ίδιοι αποκαλούσαν τον εαυτό τους και εμείς συμφωνούσαμε, από το Λίβανο, τη Συρία, το Αφγανιστάν και από πολλά ακόμη όμορφα μέρη, ενώθηκαν μαζί με φοιτητές, νέους, παιδιά και όλων των ειδών ενήλικες, κάτω από το φως της ηλίθιας λάμπας της πλατείας(αλλά ας μην το σχολιάσω αυτό) για ένα σκοπό: την αγάπη, την ευαισθητοποίηση, την αλληλεγγύη, πώς το λένε! Να βάλεις πίσω κάτι ασήμαντο όπως την εθνικότητα και να σκεφτείς όλα τα άλλα που σας ενώνουν πραγματικά! Μαζεύτηκαν τρόφιμα, ο ρατσισμός έπεσε κατά κάποιες βαθμίδες και το μόνο που υπήρχε ήταν άνθρωποι που χορεύανε όλες τις παραδοσιακές μουσικές από όλα τα μέρη του πλανήτη. Δεν ακούγεται όμορφο όλο αυτό; Αγνό; Δε σου ‘ρχεται να κλάψεις, χωρίς υπερβολές, από συγκίνηση;

Έλα όμως που δεν είναι έτσι. Που λέτε κάτι υποχθόνια μοιασματάκια αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός της εκδήλωσης και να χωριστούν σε τέσσερις ομάδες: Η πορτοκαλί ομάδα, ή αλλιώς ματάκιδες, έκατσε πάνω- πάνω στα υπερυψωμένα μεγάααλα σκαλιά για να μας βλέπουνε και χάζευε ατέρμονα, τι άλλο; ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΟΥ! Βεβαίως. Η κόκκινη ομάδα, φουυλλλ στην επίθεση, σου λένε «χα, χορεύεις; Άρα είσαι κυρία επί πληρωμή αλλά επειδή είναι κοινωνικό ιβέντ σήμερα το κάνεις τζάμπα, άρα έρχομαι μωράκι να σου χαρίσω ένα χουφτωματάκι». Η πράσινη ομάδα(όχι, δεν πάνε όπως τα φανάρια, σκάστε) σου λέει ΩΩΝΑΣΟΥΓΑΜΗΣΩ, Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΧΟΥΦΤΩΝΑΝΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ ΜΕ ΚΟΛΛΗΤΟ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΜΑΣ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΤΟΥΣ, ΓΑΜΩΤΟ. Το πιάσατε. Στην κυριολεξία.

Ενιγουέι, υπήρχαν και κάτι τύποι που ήταν μια ομάδα από μόνοι τους που, να σας πω την αλήθεια, δε μου ‘ρχεται κανένας έξυπνος χαρακτηρισμός για να γελάσετε λιγάκι. Θα τους πω απλά τριμπουρδελιασμένους, δε γαμιέται.

 

Τι κάνει, λοιπόν, ένας τριμπουρδελιασμένος; Αρχικά, πιστεύει ότι η γυναίκα είναι σαφώς κατώτερη από τον άντρα και μπορεί να την κάνει ό,τι στο διάολο θέλει γιατί όπως μου επιβάλλει πχ η θρησκεία μου πρέπει να τη βαράω για να μη μου φύγει και για να της επιβληθώ, κοινώς, δε μου 'φερες τις παντόφλες μου μωρή; ΜΕ ΜΩΛΩΠΕΣ ΘΑ ΦΥΓΕΙΣ, ΚΑΡΙΟΛΑ. Μου 'φερες τις παντόφλες μου μωρή; ΜΕ ΤΗ ΖΩΝΗ ΣΤΗ ΜΟΥΡΗ ΘΑ ΣΕ ΒΑΡΕΣΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ, ΖΩΟ. Στο θέμα μας, γιατί πάλι ξέφυγα, αφού η γυναίκα είναι σαφώς κατώτερη, έρχεται που λέτε ο γλυκός μου, με βλέπει, με ενοχλεί με το να μου μιλάει ενώ του ζητώ ευγενικά να με αφήσει ήσυχη με το φίλο μου και γυρνάει και μου ακουμπάει απαλά το πρόσωπο και στη συνέχεια πριν προλάβω να αντιδράσω μου δίνει μια δυνατή σφαλιάρα. Σας άρεσε, ε; Μου επιβλήθηκε, ε;

Θα μου πείτε τι έκανες, πλάκα κάνεις, δεν είχατε κανέναν μάρτυρα, το αγόρι μαζί σου γιατί δεν τον πλάκωσε κλπ. Αφήστε τα όλα αυτά και κρατήστε τη βασική ιδέα του πράγματος. Ήρθε και έδωσε τη σφαλιάρα του για να επιβληθεί. Και με βάρεσε ενώ για να τον φτάσω έπρεπε να κάνω γεώτρηση. Και όλο αυτό σε μια κοινωνική εκδήλωση με βασικό θέμα την αλληλεγγύη. Και όταν πήγα να αμυνθώ, εμφανίστηκαν άλλοι 5 και η πρώτη σκέψη και η δική μου και της παρέας μου, ήταν «όχι ρε γαμώτο, και αν βγάλουν κανά μαχαίρι τώρα οι άλλοι τι θα κάνω;». Και για πείτε, από δω και πέρα να φοβάμαι να βγω από το σπίτι γιατί είμαι γυναίκα; Μήπως τυχόν με περιμένει σε καμιά γωνία αυτός ή οι φίλοι του και προσπαθήσουν να μου κάνουν οτιδήποτε σας περνά- και δε σας περνά- από το μυαλό; Αν πάω και τον καταγγείλω; Θα στείλει όντως τους φίλους του να με βρουν; Είναι και μια στάλα η Μυτιλήνη, τη γάμησα. Για πείτε αγαπητοί αναγνώστες, τι σκατά κάνεις σε αυτή την περίπτωση και σε άλλες τόσες που συμβαίνουν καθημερινά; Ποια είναι η σωστή απάντηση στο «Μανάρι μου, τι βυζάρες είναι αυτές, έλα δω να σε βάλω κάτω να σε γαμήσω»; Σας φαίνομαι πρόστυχη; Κοκκίνισε κανείς που τα γράφω αυτά δημόσια; Και όμως, παιδιά, είναι πλέον στην καθημερινότητά μου. Μας. Είναι αυτονόητο ότι αν βγω έξω, ανεξάρτητα με την αμφίεσή μου και το βάψιμό μου, θέματα καθαρά προσωπικά και που ο άλλος δεν έχει κανένα δικαίωμα όταν σε βλέπει με σορτσάκι ούτε να σε σχολιάσει ούτε να ‘ρθει να σου πιάσει το απ’ αυτό σου, πρέπει να ανεχτώ το κάθε ανδρείκελο να με χαρακτηρίσει κάπως ή να κάνει κάποια απρεπή κίνηση ή και τα δυο μαζί; Πρέπει, όπως λέει και η γιαγιά μου, να κυκλοφορώ μαζί με αγόρια για να τους έχω για προστασία; Για πείτε, τι; Το ότι οι άλλοι που μας ακολουθούσαν χθες το βράδυ και μετά στο καπάκι είδαμε τους αστυνομικούς που ξερογλείφανε τα δάχτυλά τους, τι μπορεί να σημαίνει;

 

Να πω κάτι εδώ. Άλλο το να κοιτάξεις διακριτικά, χωρίς να προσβάλλεις κανέναν και να πεις από μέσα σου ή ακόμη και στο φιλαράκι σου δίπλα «ουάου», πάλι χωρίς να σε ακούσει κανένας. Και εγώ το κάνω(και οι άντρες έχετε ωραία κωλαράκια, βρε!). Αλλά, άλλο το να κολλάς το πουλί σου στην άλλη και να της λες «κωλάρα μου» (τρου στόρι no348) και άλλο το να πας και να απλώνεις τα χέρια σου ρε αηδία, πάνω στον κώλο μου. Πρέπει να λέω τα αυτονόητα; Να κολλήσω ένα αυτοκόλλητο μήπως που να λέει «MINE» ; 

Και όλα αυτά σε κάνουν καχύποπτο, γεγονός που εμένα με στεναχωρεί γιατί απλά δεν είναι ωραίο. Δεν είναι ωραίο να με πλησιάσει κάποιος να μου πει ότι, ξέρεις κάτι, είδα ότι δυο τύποι σε ακολουθούν και εγώ να ανεβάσω παλμούς μόνο και μόνο που μου μίλησε. Ούτε να σκέφτομαι ότι είναι άλλος ένας ανώμαλος που θα μου πει τι θέλει να μου κάνει άλλα στ’ αγγλικά αυτή τη φορά. Και όχι, δε μου συμβαίνουν όλα αυτά επειδή είμαι ψώνιο και λέω ψέμματα ή καμία μουνάρα, αλλά επειδή έχω μια μουνάρα ανάμεσα στα πόδια μου(έτσι φημολογείται τουλάχιστον, δεν ξέρω, δεν απαντώ).

Μου αρέσει πολύ η ζωή μου να είναι μια περιπέτεια από μόνη της, δε λέω. Αλλά δε μου αρέσει να φοβάμαι για την προσβολή της προσωπικότητάς μου, της αξιοπρέπειάς μου. Και αν τα θεωρείτε όλα αυτά μικρά και ανούσια και νομίζετε ότι χρησιμοποιώ ηλίθιες λέξεις, δε μου αρέσει να νιώθω άσχημα κάθε φορά που επιλέγω να βάλω φόρεμα ή κραγιόν ή ακόμη και να μη φοράω κάτι πιο.. βραδινό, και ο άλλος επιλέγει να με πει καυλίτσα του. Όχι. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα, ούτε να με αποκαλέσεις κάπως, ούτε να με χουφτώσεις, πόσο μάλλον να με σφαλιαρίσεις και να με κάνεις να νιώθω άσχημα, ντροπιασμένη, γυμνή, ανήθικη και ψυχοσωματικά βιασμένη.

Δεν είναι φεμινιστικό κείμενο. Είναι κάτι που συμβαίνει και πρέπει να σταματήσει. Και ζητώ τη βοήθειά σας.

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους: Κάθε φορά που βλέπετε να συμβαίνει ή αν σας συμβεί κάτι ανάλογο, καταγγείλτε το, φωνάξτε εκείνη την ώρα έστω ένα «Κοιτάξτε ρε παιδιά ένα γελοίο που ήρθε και άπλωσε τα χέρια του πάνω μου!» ή πείτε ένα «με ποιο δικαίωμα μιλάς έτσι στο κορίτσι;». Κάτι θα αλλάξει. Ξέρετε γιατί; Γιατί αν εγώ τώρα πάω και τον καταγγείλω, αυτός θα φάει 4 μήνες στο κελί 33. Θα το ξανακάνει αυτός και ο κάθε επόμενος που θα ακούσει αυτή την ιστορία; Μάλλον όχι. Αν εσύ εκείνη την ώρα του επιτεθείς, θα σε δει ο διπλανός σου και θα το κάνει και αυτός την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι ανάλογο και θα είναι μάρτυρας.

Βοηθήστε με να διαδώσω κάτι τόσο γελοίο όσο το ότι: Ο ΚΩΛΟΣ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ!