ΚΩΛΟΣ

Μου αρέσει να γλείφω τα δάχτυλα μου κάθε φορά μετά το φαγητό. Άπαξ και πέσει σταγόνα από φαΐ στα χέρια μου πρέπει οπωσδήποτε, αφού τελειώσω φυσικά το γεύμα, να βρεθεί στο πάνω μέρος της γλώσσας μου. Κάθε δάχτυλο που προσβλήθηκε από την πεντανόστιμη μόλυνση του γεύματος μου. Ίσως επειδή δε θέλω τίποτε να πάει χαμένο. Ίσως πάλι επειδή θεωρώ ότι έτσι βάζω ένα τέλος στο γεύμα μου.

Κάθε φορά που αναγκάζομαι κοινωνικά να μην το κάνω νιώθω μια μικρή ταραχή. Πολύ μικρή. Σα να μην ολοκληρώθηκε κάτι. Σα να ήθελα να πάρω μεγάλη ανάσα αλλά πήρα μικρή.

Οπότε όταν με κάλεσε στο σπίτι να γνωρίσω τους γονείς του ήμουν προετοιμασμένη ότι θα νιώσω πάλι αυτό το συναίσθημα. Αλλά δεν με πείραζε, το έχω συνηθίσει. Δεν καταπιέζομαι και τόσο πολύ πια αν δε γλείψω τα δάχτυλα μου, σιγά. Χαζή δεν είμαι όχι. Μια μικρή συνήθεια είναι που τη βάζω να κοιμάται πού και πού σε άλλο δωματιο, δεν της αλλάζω και σπίτι. Μπήκα στο σπίτι. Χαμόγελο και φως. Όμορφος συνδυασμός. Το εκτίμησα επειδή ήξερα ότι το σπίτι δεν είναι ιδιαίτερα φωτεινο, άρα ήξερα ότι προερχόταν από τους ιδιοκτήτες του. Χαμογέλασα και εγώ. "Καλωσήρθες γλυκιά μου, βρεγμένη είσαι, κάτσε να τα πάρω αυτά να τα στεγνωσω" "Μα δεν είναι-" "δεν έχει μα! Το φαγητό θα αργήσει, κάθισε". Ε κάθισα, τι να κάνω. Σεβασμός στη νοικοκυρά. "Καλησπέρα σας, εγώ είμαι η-" "ναι, κορίτσι μου χάρηκα, εγώ είμαι ο μπαμπάς". Πάλι με κάνανε να χαμογελασω. Δεύτερη φορά σε μόλις δύο λεπτά. Πριν καν λήξει το πρώτο ημίχρονο. Μπαμπάς. Δεν είχα ποτέ, οπότε ενίοτε νιώθω την απουσία του, μερικές φορές σα να μου λείπει κάτι σημαντικό χωρίς να ξέρω τι, άλλοτε σα να νιώθω ότι μου λείπει ένα ιδιαίτερο φόρεμα να στολίζει την ντουλάπα μου και ενίοτε εμένα. Αν όμως έμπαινα σε διαδικασία να τον φανταστώ, κάπως έτσι θα τον φανταζομουν. Μια όμορφη Κυριακή καθισμένο σε μια καρέκλα να περιμένει να τελειώσει η αγαπημένη του γυναίκα και μαμά το φαγητό να φάνε όλοι μαζί. Να τσιμπολογαει, ίσως να έχει βάλει και μισό ποτηράκι κρασί πριν ξεκινήσει το κυρίως γεύμα. Τα ορεκτικά άλλωστε στη ζωή παίζουν πάντοτε σημαντικό ρόλο. Ίσως και να πειράξει και τη γυναίκα του. Να αμανιάσει(από τη λέξη "αμάν" σε συνδυασμό με την μικρή αγανάκτηση που ακολουθεί) για ένα λογαριασμό που ξέχασε να του πει να πληρώσει και είναι ήδη Κυριακή, ίσως και να σηκωθεί να την ακουμπήσει απαλά στο γλουτό της την ώρα που μαγειρεύει και το παιδί τους τούς έχει πλάτη. Ορεκτικά δεν είναι και αυτά;

"Αγάπη μου, ήρθες!" είπε και το συνόδευσε με ένα απαλό φιλί στα χείλη. Κοκκίνισα λίγο μήπως με πρόσεξαν οι γονείς του. Όχι, ήταν γυρισμένοι από την άλλη. Μερίμνησε. Και για αυτό μερίμνησε. Ακόμη ένα χαμόγελο σκαλιστηκε στα χείλη μου. Συζητήσαμε λίγο. Είχαν την ευγένεια να ρωτήσουν τι σπουδάζω, αν μου αρέσει. Ευγένεια γιατί ήξερα ότι ήδη τα γνωρίζουν όλα αυτά από εκείνον. Ήλπιζα να τα γνωριζουν, ήλπιζα να μην το βουλώνει ποτέ για μένα. Η κουβέντα όμορφη. Το φαγητό ζεστό. Πάντα νιώθω περίεργα όταν με σερβίρουν και δε βοηθάω καθόλου. Σαμπως εγώ αφήνω να με βοηθήσουν όταν έχω κόσμο; Ας είναι. Ακολουθώ τη ροή τους και μου αρέσει. Διαφέρει από τη δική μου αλλά στην πραγματικότητα όχι τόσο. Βλέπω το ίδιο χαμόγελο και την ίδια ευτυχία στα μάτια τους που νιώθουν καλά το παιδί τους δίπλα μου, το ίδιο ακριβώς που ζωγραφίζεται και στη δική μου τη μαμά. Οπότε δε χρειάζεται κάτι παραπάνω. "Όχι άλλη γαρίδα παλληκάρι μου αλήθεια, φτάνει, ευχαριστώ που τις καθάρισες αλλά φτάνει" "μια έμεινε δική σου αγάπη μου" "α εγώ νόμιζα ότι είσαι καλοφαγου και ότι σ'αρεσαν τα φαγητά μας" "μικρή είναι θα μάθει μωρέ γυναίκα, αστην". Εσκασα. Η ευχαρίστηση μου ήταν μεγάλη οπότε τα δαχτυλακια μου ήταν ήδη στη γλώσσα μου. Χωρίς να το σκεφτώ. "Έτσι τρώγεται το ψάρι κορίτσι μου, καλά κάνεις", είπε ο κύριος του σπιτιού. Και πάλι χαμογέλασα μην μπορώντας να θυμηθώ όλες τις φορές που το είχα κάνει.