Απλα Μαθηματικα

Εμφανίζομαι σε αυτό τον κόσμο σαν ένα πλασματάκι 2,5 κιλών που μοιάζει περισσότερο με το Γκόλουμ παρά με άνθρωπο, και κλαίω και οδύρομαι, χτυπιέμαι γιατί με βγάλανε από μια βολική κατάσταση που ό,τι ήθελα το είχα και στ' αρχίδια μου όλα, δεν είχα νιώσει ποτέ μου ούτε καν πείνα. Αγάπη, ναι, ένιωθα,  χαμογελούσα, ψιλοανησυχούσα όταν ο κάτοχός μου ήταν στρεσαρισμένος με λογαριασμούς της ΔΕΗ, αλλά γυρνούσα πλευρό και κοιμόμουν σαν πούστης. Αλλά ξεφεύγω.

Ρε σεις, το θέμα είναι ότι από τα πέντε μου συνειδητοποίησα ότι έχω θέματα. Από τη μέρα που γεννήθηκα είχα. Και εγώ και εσύ και η μάνα μου. Και νεύρα. Πολλά νεύρα ρε γαμώ την τρέλα μου, ειδικά όταν μου λέγανε ότι δεν μπορώ να φάω σοκολάτα ή ότι έχασα στο σπάσιμο των αυγών το Πάσχα(και τότε είπα από μέσα μου: έτσι είστε ρε, μουνιά της λάσπης; Τώρα θα δείτε. Και πήγα και έσπασα όλα τα αυγά στην αυγουλιέρα. Αφού δε νίκησα εγώ, δε θα νικήσει κανείς #τρουστόρι) γινόταν της Πόπης. Τέλος πάντων, δε θυμάμαι κάποια περίοδο της ζωής μου χωρίς προβλήματα, από το ότι δεν είχα την Μπάρμπι Ραπουνζέλ μέχρι και το ότι δε μου καθόταν ο Κεν που γούσταρα στα 14.

Σιγά εσύ Κούλη της Μεσογείου, θα μου πείτε και θα κλάσετε στα γέλια. Προβλήματα τα λες εσύ αυτά; Όκει. Ποια σκατά είναι τα «σοβαρά» προβλήματα; Πώς τα διαχωρίζεις από τα πιο «σοφτ»; Και εφόσον αποφασίζεις ότι είναι σοβαρά, αυτό συνεπάγεται με το διαρκή προβληματισμό τους και με τη δυσεύρεση της λύσης τους;

Πάμε από την αρχή. Προβλήματα είναι κάτι μικρά, υποχθόνια βρωμερά και πράσινα ξωτικά(ή αρχιδάκια παιδιά, εκφραστείτε ελεύθερα) τα οποία εισέρχονται από άγνωστη δίοδο στον εγκέφαλο και ξεκινάνε την ατέρμονη σαλαμοποίησή του. Κίνηση παρατηρείται κυρίως μετά τη δύση του ηλίου και σε κάποιες περιπτώσεις σταματούν τον τεμαχισμό με το πρώτο φως της ανατολής. Δεν είναι αγνώστου πατρός ιπτάμενα αντικείμενα. Και μάνα και πατέρα και αδερφή έχουν. Ουκ ολίγες φορές αγνοούμε το γενεαλογικό τους δέντρο. Αγνοούμε είπα, δεν είπα ότι δεν το ξέρουμε, μην μπερδεύεστε. Τώρα που το σκέφτομαι, στον ενικό πρέπει να απευθύνομαι γιατί κακά τα ψέματα, ακόμη και η μάνα μου θα βαρεθεί να διαβάσει ως εδώ. Αλλά ας μη χρωματίζω εκτός γραμμής.

Τι λέγαμε; Α, ναι. Πάμε κατευθείαν αγαπητοί αναγνώστες στο διαχωρισμό των προβλημάτων. Αρχικά έχουμε τα Σοβαρά, που πολλές φορές λύνονται, δε λύνονται ή λύνονται εν μέρει μέσω της φράσης «δε γαμιέται» αλλά σίγουρα κάθε φορά όταν σου κάνουνε «τζα» λες ένα «ωνασουγα», τα Ντεμί- Ντεμί που τη λύση τους την ξέρουμε αλλά από τη λύση στην πράξη μεσολαβούν τέσσερα παράλληλα σύμπαντα, η ταχύτητα του φωτός, δυο πρώην και η δασκάλα που είχες στο Δημοτικό(Α. ανίδεη, σε ψάχνουμε) και τα Απλά τύπου «τι θα φάμε σήμερα;» ή «αν έχω δυο σοκολάτες και μου φας τη μία, πόσα κιλά μαλάκας είσαι;». Καταλάβατε.

Άντε, όλα αυτά που κράζουνε από μακριά ότι είναι σοφτ και όλα αυτά που είναι κακά σπυριά στον κώλο(βλ. ληγμένο γάλα που έβαλα ήδη στα κορν φλέικς και το 'μαθα μετά και θάνατος αγαπημένου προσώπου, αντίστοιχα) τα βάζεις στα κουτάκια σου και χαραμάς το χρόνο που θεωρείς ότι απαιτείται για τη λύση ή, τέλος πάντων, την απλή επεξεργασία τους. Αλλά τα άλλα, αυτά τα πούστικα τα προβλήματα που δεν ξες αν θα είναι μόνιμα ή προσωρινά, που δεν ξες αν είναι ή όχι δικά σου, που σε κρατούν ξύπνιο, σε αδυνατίζουν ή σε παχαίνουν, αυτά σε τι κατηγορία τα βάζεις; (Μ’ αρέσει που κάνω ερωτήσεις σαν το μαλάκα.)

Γκομενικά. Και μόνο που το σκέφτηκα ξεφύσηξα. Αν ήμουν σε ταινία,  τώρα θα έβαζα τσιγάρο στο στόμα και με το δεξί μου χέρι θα έψαχνα το ουίσκι που κρύβω κάτω από το γραφείο, ενώ με το αριστερό θα προσπαθούσα να φτάσω τον αναπτήρα μαζί με το τασάκι απέναντί μου. Παπάρια. Με θέλει, δε με θέλει, μήπως φταίει το ότι την προηγούμενη φορά ήμουν αξύριστη, μήπως το ότι του τ’άνοιξα κατευθείαν, μήπως το ότι όταν τελείωνα τον είπα Μαρίκα, μήπως η απόσταση, μήπως..

Το πιάσατε. Αλλά ας μείνω σε ένα: Τάιμινγκ.

Μεγάλη πουτάνα. Και σκέφτεται τώρα και η κουτσή Μαρία που διαβάζει αυτό το κείμενο τον Μήτσο που θέλουνε ο ένας τον άλλο αλλά τι να κάνουμε που πέσανε σε λάθος τάιμινγκ.. Και χωρίς να χάνω μέρες, ξαναρωτάω: Ρε σεις, ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΙΜΙΝΓΚ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΟΡΙΖΕΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ Ή ΛΑΘΟΣ; Και γιατί δεν έχω ακούσει κανέναν να λέει το ότι για το λάθος τάιμινγκ φταίει ο ίδιος και όχι το άλλο πρόσωπο; Και από πότε θεωρήθηκε λάθος τάιμινγκ η προσωρινή απόσταση και όχι το άλλο το θέμα, το πνευματικό ρε συ, πώς το λένε, ότι ο ένας εξελίχθηκε και ο άλλος έφαγε τόσο πολύ τη σκόνη του που δεν μπορεί να τον καταλάβει πια και καταλήγουν σε καυγάδες, χωρισμούς και αηδίες;

Ένα- ένα. Και στο τελευταίο όσοι μπερδευτήκατε, θα σας ξεμπερδέψω ρε.

Το ασυγχρόνιστο συνήθως σημαίνει ένα πράγμα: η ταυτόχρονη ύπαρξη αμοιβαίων συναισθημάτων και λοιπών ανθρώπινων παραγόντων που μας κρατάνε πίσω. Πίσω, από αυτό που θέλουμε πραγματικά, ακόμη και από τη συνειδητοποίηση-πόσο μάλλον και διεκδίκησή του- του πόσο πολύ το επιθυμούμε.(Αν συμφωνείτε μέχρι εδώ, συνεχίστε και πιο κάτω. Αν όχι, κακίες δεν κρατάω, να πάτε να γαμηθείτε.)

Σωστός συγχρονισμός μεταξύ ατόμων: Όταν τα θέλω, συμπίπτουν με τα πρέπει, τα μπορώ και τα κάνω του καθένα που βρίσκεται στη σχέση

Συγχρονισμός «γάμα τα»: Όταν το μόνο που ξες είναι ότι κάτι ψωλονιώθεις για τον άλλο  και όλα τα άλλα τα ακολουθεί από πίσω το καροτσάκι του «μα»: «Μα είναι μικρότερός μου», «Μα είμαστε μακριά», «Μα έχω καλύτερα πράγματα να κάνω», «Μα η σχολή μου με εμποδίζει».

«Μαμούνια», απαντά ο κολλητουμπινεδιάρης. «Είναι όμορφο ρε αυτό που νιώθεις; Σκάσε, μην απαντάς, είναι. Απλά τα πράγματα. Όταν θες κάτι πολύ, βρίσκεις τον τρόπο, αν δεν το θες βρίσκεις δικαιολογίες». Όλοι έχουμε από ένα τέτοιο ύπουλο καθίκι που μας τσιμπάει με τις βελόνες της ελπίδας και της αισιοδοξίας. Και όταν του λες ότι είναι απλά ρομαντικός και η εποχή μας δε χωράει ρομαντισμούς, σου χαμογελάει σα να κοιτάει ένα πεντάχρονο παιδάκι που του λέει πως όταν μεγαλώσει θα γίνει ρινόκερος και με το βλέμμα του πόσο-λίγα-ξέρεις-αθώο-μου-και-απαισιόδοξο-πλάσμα σου λέει ότι δεν είναι ρομαντισμός. Είναι ειλικρίνεια. Ρεαλισμός, όπως θες πες το, αλλά έτσι είναι. Και αν δεν μπορείς να αντέξεις την αλήθεια, δεν πειράζει ίσως κάποια στιγμή να ρθει η ώρα που θα μπορείς, ίσως πάλι και όχι.

Και έρχεσαι σε ένα σημείο που λες: μήπως ο συγχρονισμός είναι μια ανθρώπινη εφεύρεση, μια ακόμη δικαιολογία, για να καθυστερήσουμε όσο μπορούμε την επαφή μας με το πρόσωπο απέναντί μας που θεωρούμε ανεξήγητα μοναδικό, γιατί απλά νομίζουμε ότι δε μας αξίζει ή μας τρομάζει ένας ιδανικός άντρας, μια ιδανική γυναίκα; Μήπως είναι μια δικαιολογία για να μην παραδεχτούμε στον εαυτό μας ότι δεν είναι ο έρωτας της ζωής μου αυτός και τζάμπα έπρηζα κόσμο; Γιατί, πότε θα τα λύσουμε όλα τα θεματάκια μας; Πότε θα αγαπάμε αρκετά τον εαυτό μας έτσι ώστε να είμαστε πανέτοιμοι για τον άνθρωπο που έχουμε έξω από το σπίτι μας και εκείνος μας περιμένει υπομονετικά; Πότε θα χωρίσουμε αυτή τη σχέση συνήθειας και φθοράς; Και ποιος ορίζει πότε μας αγαπάμε αρκετά, πότε έχουμε εξελιχθεί, πότε είμαστε αρκετά ώριμοι, τέλος πάντων, ώστε να δεχτούμε αυτό που μας συμβαίνει, να το διεκδικήσουμε και να βάλουμε σε δεύτερη μοίρα όλα τα υπόλοιπα, γιατί τότε απλά καταλαβαίνουμε πως όλα τα υπόλοιπα είναι μετέωρα και το μόνο σίγουρο είναι αυτό που νιώθουμε;

Μια ζωή θέματα θα έχουμε. Μια ζωή θα πιστεύουμε ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί σε κάτι ή θα πληγωθούμε από κάτι τόσο ώστε να διακόψουμε τις επαφές με οτιδήποτε υπάρχει στην κατηγορία του και θα πέσουμε με τα μούτρα σε κάτι άλλο. Κοιτάξου, λοιπόν, στον καθρέφτη. Μην είσαι τόσο σκληρός με τον εαυτό σου. Πέρνα χρόνο μαζί του, φρόντισέ τον, προετοίμασε το έδαφός σου ώστε να δεχτεί κάτι καλό και μόνο τότε ήλπιζε ότι αν σου παρουσιαστεί η ευκαιρία δε θα τη διώξεις γιατί ήσουν πολύ χωμένος μέσα στα δικά σου σκατά και δεν την είδες. Πες δυνατά τι θες. Ο γαμπρός μου, μου είχε πει πως όταν είμαστε χωμένοι μέχρι τα μπούνια στα σκατά, δε βλέπουμε την έξοδο. Τότε χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο ο οποίος απέχει από τα δικά μας, να μας μουτζώσει: «ΡΕ ΤΡΙΜΠΟΥΡΔΕΛΙΑΣΜΕΝΕ, ΚΑΝΕ ΛΙΓΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΒΓΗΚΕΣ!». Όσο περήφανη και αν είμαι και όσο και αν τα καταφέρνω μια χαρά μόνη μου, δε γεννηθήκαμε για να είμαστε μόνοι. Και αν περιμένουμε να τα λύσουμε όλα..

Ένα λυμένο παζλ είναι πιο βαρετό από ένα μπερδεμένο, χα!